ناله پدران و مادران، فرزندان و همسران وافراد بیکار پاسارگادی گریبان چه کسانی را

رنج نامه، نجوا، ناله ها و فریاد ها و درد دلهای افراد و جوانان شهرستان پاسارگاد شنیدن دارد افرادی که هر روز از این اداره به آن اداره مراجعه می کنند برای پیدا کردن ابتدایی ترین حقوق شهروندی خود یعنی شغل، یعنی حق زندگی. به هر کسی که فکر کنند که می تواند گره کور آنان را باز کند التماس می کنند ولی از آنجا که سالیان سال کسی نیامده است که برای حل این مشکل تدبیر جدی نماید لذا حرفه ای و شغلی برای آنان نیست و براحتی خوابیدن من و تو درب ها بر روی همه آنان بسته است. هر روز با طلوع افتاب امیدی دوباره می گیرند و در اتمام وقت اداری نا امید و سرشکسته و نگران به منازل خود باز می گردند. زندگی آنان مانند یک رویایی پر تلاطم است چرا که زندگی انسان زمانی ارامش دارد که مایحتاج زندگی اش فراهم باشد ولی اینان کسانی هستند که شرمنده زن و بچه های خود هستند،شرمنده پدر و مادران پیر خود هستند.

آری حتم دارم اگر بجای تکه گوشتی که به عنوان قلب در درون سینه های برخی از مسئولین قلبی از جنس آهن بود از شدت این همه سوز و ناله برآمده از وجود این همه افراد جویای کار آن قلب آهنی ذوب می شد . حقیقتا شورای اسلامی شهر تا آنجاکه توانسته اند درد این قشر از جامعه را به هر طریقی فریاد زده اند .( با نامه نگاری های مختلف به مسئولین استانی ، کشوری و ....) اما این حرکت کافی نیست. چرا که سنبه اعضای شورای شهر آنقدر پر زور نیست . حل معضل بیکاری در شهرستان پاسارگاد نیاز به یک نگاه ویژه و عزم ملی دارد و تا نماینده شهرستان درد این مردم را به جمع هیئت دولت نبرد تا برای احداث چندین کارخانه بزرگ در هئیت دولت و مجلس چانه زنی و رایزنی نکند تا فرماندار و سایر مسئولین شهری به محور بیکاری بصورت واقعی نپردازند تا زمانی که جسارت و شهامت چاشنی انتقال واقعیت تلخ معضل بیکاری به مسئولین ارشد نظام نشود ، تا زمانی که فقط بدنبال بالابردن آمار اشتغال هستیم این معضل حل نخواهد شد. نمیدانم آخر سر آه و ناله پدران و مادران ، فرزندان و همسران این افراد بیکار گریبان چه کسی یا کسانی را خواهد گرفت ولی این را خوب می دانم که ...

آری در روز جاری بدون تعارف باید گفت که مشکل بیکاری در شهرستان پاسارگاد به دلیل بی تفاوتی و کم لطفی برخی از مسئولین شهرستان، استان و حتی کشوری به یک معضل مسئله ساز در آمده است که روزانه داده‌ها نوین و نتایج تلخ آن از گوشه و کنار می شنویم و می بینیم رشد صعودی آمار های طلاق ،نزاع های دست جمعی ،گرایش به اعتیاد ، بیشتر شدن افراد مبتلا شده به بیماری افسردگی و در نهایت خودکشی ، نزول قبولی در دانشگاه ها ، افت معدل تحصیلی ،مهاجرت های بی رویه که تنها دلیل آنان بیکاری بوده است ، افت صله رحم ، کم رنگ شدن برخی ارزش ها ، بالا رفتن سن ازدواج و گریز از ازدواج در جوانان، گسترش مشاغل کاذب ،گرایش به دستعرضهی و ...

براستی چرا شهرستان ما باید بالاترین نرخ بیکاری را در استان و یقینا در کشور را داشته باشد؟! مسلماً صحیح ترین پاسخ این است که سالهای سال کسی یا کسانی در این شهرستان بر مسند هایی تکیه زده اند که در انجام وظایف خود کوتاهی نموده اند که پرداختن به این مبحث خود یک داستان پر غصه ای است و اما امروز ما شهرستان پاسارگادی در پیش روی خود داریم که بیکاری در آن بیداد می کند.

نرخی که حتی مسئولین از بیان میزان جمعیت بیکار در این شهر هراس دارند. مطمئن هستم اگر نماینده محترم شهرستان آماری از نرخ بیکاری در حوزه انتخابیه خود در شهرستان پاسارگاد را در صحن مجلس اعلام می کرد (البته نرخ بیکاری نسبت به جمعیت شهرستان)و یا مستندی از این همه بدبختی ها را برای سایر نمایندگان تهیه و پخش می کرد، در زمان حاضر شاید این همه مشکل و معضل بیکاری نداشتیم. آری در زمان حاضر جوانان و خانواده ها از این مسئله بسیار رنج می برند و در هر خانواده چند دانشگاه رفته – تحصیل کرده و جویای کار وجود دارد و متاسفانه روز به روز به امار افراد بیکار افزوده میشود آن وقت در شورای اشتغال شهرستان پاسارگاد چه زیبا معضل بیکاری شهرستان به روی چند برگ کاغذ و در یک صورت جلسه برای همیشه حل و فصل می گردد .

بازار کار شهرستان پاسارگاد بسیار نا امید کننده است .در شهر که پرسه زنی و از کاسب ها سوال کنی هیچ کدامشان راضی از وضعیت بازار عرضه نیستند. و نکته قابل توجه ای که باید مد نظر مسئولین شهرستان علی الخصوص فرماندار بعنوان ریاست کمیسیون اشتغال شهرستان باید تمام توان خود را بگذارند که با اتخاذ یک سیاست واحد بین مسئولین دستگاههای مختلف از افراد دارای سرمایه های کلان جهت سرمایه گذاری در بخش های مختلف به این شهرستان دعوت شوند شاید بتوان امیدوار بود که نرخ بیکاری کاسته و شکسته شود و انتظار است در این زمینه مسئولین در دفاع از حقوق شهروندان جسارت بخرج داده و درد مردم را فریاد بزنند. باید برخی واقعیت های تلخ به سمع و نظر مسئولین نظام رسانده شود تا در برنامه های خود جایی برای شهرستان پاسارگاد فراموش شده در نظر بگیرند. به امید اینکه روزی شهرستان پاسارگادی آبادتر از گذشته داشته باشیم.