مسئولین شهرستان پاسارگاد احداث یک یادمان برای شهدای گمنام شهرستان پاسارگاد ادای

در باب جایگاه بس رفیع شهید و شهادت و قداست گلزارها و یادمان های شهدا می توان مقاله ها و کتاب ها نوشت و البته بسیار سخن ها گفت اما روی سخن در این جا ناظر به مظلومیت شهدا به ویژه شهدای گمنامی است که به سان گوهری در هر شهر و دیاری می درخشند.

اینان گرچه بر روی شناسنامه سنگی شان نوشته شده «شهید گمنام»، اما به راستی که این گمنامی نه تنها باعث بی توجهی به آنان نشده، بلکه همه آنان را به نام فرزند روح الله می شناسند.

و ما تا به ابد به آن‌ها که قمقمه‌ها را دفن کردند تا هوس آب نکنند مدیونیم.

دیر یا زود همه خواهیم رفت، همه ما به‌سوی مقصد اصلی و جایگاه همیشگی کوچ خواهیم کرد، در رفتن هیچ شکی نیست مهم چگونه رفتن است، اللهم ‌ارزقنی توفیق الشهاده فی سبیل‌الله به حق زهرا(سلام‌الله علیها).دمان شهدای این شهرستان نیست و این گل‌های فاطمی در غریبی و گمنامی آرمیده‌اند.

25اردیبهشت ۹۳، شهرستان پاسارگاد سه مهمان گمنام را در خود پذیرا بود و مردم ولایتمدار و شهیدپرور این شهرستان میزبانی خوبی در روز تشییع و تدفین این آلاله‌ها از خود نشان دادند.

پیر و جوان، کوچک و بزرگ آمدند تا بگویند ای شهدا اگر پدر و مادرهایتان نیستند تا شما را تا منزل ابدی بدرقه کنند ما همگی جزیی از خانواده شما هستیم که به پیشواز شماآمده‌ تا احساس غربت نکنید.

در این روز که یکی از ماندگارترین روزهای شهرستان پاسارگاد بود سه شهید گمنام در تپه نور این شهرستان آرام گرفتند و محلی برای حضور ارادتمندان به شهداء تبدیل شدند.

شهدای گمنام به ما یاد‌آوری می‌کنند، کسانی که در راه خدا کشته می‌شوند، در دل و جان مردم حضور خواهند داشت و ما به خود می‌بالیم که این شهدای سرافراز را در کنار خود داریم و به وجود پربرکت آن‌ها افتخار می‌کنیم.

اکنون بعد از قریب به سه سال از این مهمانی، در تمام دهه‌های هفته مانند دهه کرامت و ولایت، دفاع مقدس، نیرو انتظامی و...یکی از برنامه‌های ثابت سازمان‌ها و ادارات عطرافشانی و غبارروبی قبور مطهر شهداست و مسئولان با افتخار در کنار این قبور با گل و گلاب عکس یادگاری می‌گیرند.

ولی آن‌چیزی که در این مدت تغییر نکرده است، بی‌توجهی مسئولان نسبت به مهمانانی است که روزگاری برای میزبانی‌ آن‌ها سر و دست می‌شکستند.

مزار شهدای گمنام شهرستان پاسارگاد بسیار مظلوم است، زیرا هیچ‌گونه رسیدگی رسیدگی نسبت به مزار این شهدای عزیز نشده و این جای بسی تأسف است، پس از چندین سال تدفین این عزیزان هنوز مقبره ای که در شان شهدای گمنام باشد ساخته نشده است و فقط از طریق پرچم‌های برافراشته و کنجکاوی می‌توانیم به وجود مزار این شهیدان پی ببریم.

در طی این سال‌ها بارها کمبودها و نواقص مزار شهدای گمنام و هم‌چنین نبود راه مناسب جهت زیارت این بزرگواران، به مسئولین گوشزد شده است، اما هنوز کوچکترین اقدامی در این راستا صورت نگرفته است، نمی‌دانم! اما مطمئنا اگر مزار یکی از نزدیکان ما این‌چنین باشد در اولین فرصت برای ترمیم آن اقدام می‌کنیم ! اما این شهیدان گمنام مثل اینکه واقعا در شهرستان پاسارگاد غریب و گمنام هستند.

در طی نشست‌هایی که در این خصوص برگزار می‌شود مسئولان هر بار با گفتن هر چه داریم از شهداست، ان‌ شاءالله به زودی این مشکل برطرف خواهد شد و قبور شهدای گمنام همچون نگین درخشان در پهنه‌ی وسیع شهرستان پاسارگاد نمایان خواهند شد، جلسه را به اتمام می‌رسانند، اما حکایت هم‌چنان باقیست.

اکنون بعد از دو سال از حضور شهدای گمنام در شهرستان پاسارگاد، شاهد هستیم که هیچ‌کدام از وعده‌های مسئولان که در خصوص شهدای گمنام داده‌اند عملی نشد و قبور این عزیزان در وضعیت بسیار بدی است.

از درست کردن یادمان برای شهدای گمنام که بگذریم، برای زائرین شهدای گمنام شهرستان پاسارگاد حتی ابتدایی‌ترین قابلیتات رفاهی هم در نظر گرفته نشده است، از وجود نداشتن مکانی مناسب جهت نشستن، عدم سرویش بهداشتی و نمازخانه، عدم روشنایی مسیر شهدا، نبود راه ارتباطی مناسب جهت زیارت که در زمان بارندگی و آبگرفتگی قابلیت تردد به آن نیست.

اما چند کلامی روی سخن با مسئولین شهرستان پاسارگاد داشته باشیم:

که بدانند چگونه شده که پشت آن میزهای بزرگ نشسته‌اند؟ به چه نحوی کشور ما به این آرامش و امنیت دست یافته است؟ از کجا شما، مسئول فلان اداره شده‌اید؟ آیا تا در زمان حاضر شما مسئول محترم، وصیتنامه‌های شهدا را مطالعه کرده‌اید؟ آیا تا امروز از خانواده شهیدی در مورد مشکلاتش چیزی پرسیده‌اید؟ آیا تا در روز جاری پای حرف آنها نشسته‌اید؟ آیا تاکنون به این فکر کرده‌اید که خانواده شهداء چه توقعاتی می توانند از ما داشته باشد و آیا به آنها رسیدگی می کنید؟ آیا کمی تأمل کرده‌اید که وظیفه شما مسئولین در قبال خون شهداء چیست؟ آیا تاکنون گذرتان به شهدای گمنام شهرستان افتاده است؟ و صدها سوال و پرسش دیگر.

تاکنون به این فکر افتاده‌اید که در این شهر چند پدر و مادر شهید می تواند باشد که خون فرزندش را از شما طلب کند؟ فکر کرده‌اید که چگونه می‌توان بزرگی شهدا را ارج نهاد؟ چگونه می‌توان همانگونه که شهداء دین خود را به انقلاب ادا کردند و شما مسئول شدید، شما هم دین خود را به شهداء ادا نمایید؟ راست حسینی، بغیر از شرکت در مراسمات شهرستانی که آنهم سالی یکی دو بار بیش نیست، برای گردش هم که شده به این مکان معنوی سری زده اید؟ بینی و بین الله خودتان قضاوت کنید طی سه سال گذشته میتوانستید قابلیتاتی برای زائرین و خانواده شهدائی که دوست دارند برای برپائی مراسمات دعای ندبه، توسل و زیارت عاشورا به این مکان معنوی بروند ایجاد کرده اید؟

آیا به نظر شما احداث یادمان های گرامیداشت برای زنده نگه داشتن یاد و خاطره آنها جهت انتقال فرهنگ شهادت به نسل های آینده، نمی‌تواند بخشی از ادای دین به شهداء باشد؟

(( وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلُوا فی‏ سَبیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ ))